تبليغاتX
شال و کلاه
شال و کلاه

شاید دلم ، این دعای قدیمی در آستانه ی نام شما مستجاب شود .

{ خداحافظ شیراز }...

دست ها را می تکانم،

لباس هایم را نیز...

                        گرد نقره می ریزد.

آهای رهگذر...!

                      من از آینه ها می آیم...

نوشته شده در شنبه 15 مرداد1390ساعت 13:42 توسط امیراسماعیل زاده| |
{ آ خر یک چیز خوب برای نوشتن و زدن توی اتاق نوشتم...}

زخم های کهنه،

خیلی وقت است که خوب شده اند.

ولی،.

" خوب " با " مثل روز اول "،

                                            فرق دارد.

................................................................................

بی راهه رفته بودم آن شب...

دستم را گرفته بود و می کشید...

زین بعد...

تمام عمرم را بی راه خواهم رفت...

نوشته شده در شنبه 10 اردیبهشت1390ساعت 21:58 توسط امیراسماعیل زاده| |
{ برای سالی جدید، کاری جدید....}

آن هنگام،

که تحت فشار،

انتخاب زندگی یا مرگ

قرار گرفتی،

لزومی ندارد به هدف خود برسی.

این سلوک سامورایی ست.

نوشته شده در دوشنبه 22 فروردین1390ساعت 16:13 توسط امیراسماعیل زاده| |
{ برای مردم هنر دوست}

سلام.

" گروه هنری مهر و ماه"

گفته بودم با کار جدید می آیم.

نمایشگاه نقاشی " یاسمن آزاد" با نام " ژین".

افتتاحیه: جمعه ۲۰/اسفند/۱۳۸۹

مکان:شیراز.۴راه پارامونت،گالری وصال.

ساعت:۴:۳۰ بعد از ظهر.

روزهای دیگر۲۱/۲۲/۲۳/۲۴/۲۵/۲۶ اسفند.

صبح و بعد از ظهر.

منتظر حضور " سبزتان " هستیم.

نوشته شده در جمعه 20 اسفند1389ساعت 11:59 توسط امیراسماعیل زاده| |
{ به خاطر یک مشت....}

خدایا...
 جوامع بشریت را به دست که بسپارم...

یک مشت،

             " د ز د "

......................................................................................................

 

نوشته شده در پنجشنبه 5 اسفند1389ساعت 18:38 توسط امیراسماعیل زاده| |
{بانو...بانو..بانو....}

و...

ناگاه...

به خود نگاه می کنم...

که...

پر از..

توستتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتت.

نوشته شده در دوشنبه 18 بهمن1389ساعت 18:58 توسط امیراسماعیل زاده| |
{ برای تمام کسانی که عاشقانه و مخلصانه بدون چشم داشت کمک می کنند}

در شهر پرتقالی پوست می کندم،

شهر در آیینه پیدا بود،

دوستان من کجا هستند؟

                              "روزهاشان پرتقالی باد".

نوشته شده در شنبه 2 بهمن1389ساعت 17:19 توسط امیراسماعیل زاده| |
{برای تمام خاطره های به جا مانده از دوستان در تهران}

منت ، دامت را

               تا کجا بکشم؟

                                    ای صیاد گریز پا...

من آمده ام تا،

                  (صید)

                          باشم.

نوشته شده در سه شنبه 14 دی1389ساعت 15:12 توسط امیراسماعیل زاده| |
{ مثل اینکه همه چیز داره جور میشه و درست...}

از میان تمام

               ردیف های موسیقی،

دلم...

       خوب شورمی زند.

نوشته شده در پنجشنبه 2 دی1389ساعت 22:55 توسط امیراسماعیل زاده| |
{ این تمام معنای زندگی ماست}

می خواهم

          آنجا باشم،

که:

         خداااااااااا،

                      می خواهد.

نوشته شده در چهارشنبه 17 آذر1389ساعت 20:35 توسط امیراسماعیل زاده| |