شاید دلم ، این دعای قدیمی در آستانه ی نام شما مستجاب شود .
ایران، ایران خانمی می خواهد..... معصوم مادری که، ازاحساسات کودکانش محافظت کند... نینا جان... آمدم نبودی..... خانه، سوت و کور و کر و لال بود... بی حضور تو... حقیقت در همه چیز نهفته است... " امیر" آن را در پهنه ی رختخواب پیدا کرد.... زندگی، نه سیاه است، نه سپید. آبیست... دنیا، نه درست است،نه غلط، متفاوت است.... " بینش آزادی.." تنها نشانه ی مثبتت، " اچ. آی . وی. " بود... سال نو مبارک... آیا می دانستی؟ داستان رانده شدنمان از بهشت.. ورودمان به زمین... " تمام جنگ ها ، تمام صلح ها،" تکامل بشر... داستانی بود بین " من و خدا "... که تو را غافلگیر کنیم... " ت و ل د . م ب ا ر ک " شاید شعر جالبی باشه.... بی بی جان... حالا که هندس فری ها گوش هابمان را کر... و بتون ها به قلب نیاکانمان رسوخ کرده.... خورشید دیگر میان آسمان " شرق " جایی ندارد. اما... من هنوز... به گل های زرد پیراهنت امید بسته ام... در من طلوع کن..... خط ابرو، خط چشم، خط لب ، تا کی " خط خطی " کنم خودم را ، برای " تو "....... بت شده ای، بزرگ... دیگر شکستنی نیستی. بیچاره، " ابراهیم (ع) "..... در " طهران " همه چیز می پیچد. الا، باد در " موهای" تو..... ۱/ سخت در گیر کتاب دوم شعرم.. ۲/ یک مطلب سفت و سخت در مورد "فیس بوک " می نویسم. ۳/ "فیس بوس" یا به قول سایه: "فیس نو " بر اساس " شهر نو "...
